Menü Kapat

Ellerin

Ellerin

Puslu sabahların buğulu camlarına
Soğuk kışların serin rüzgarlarına
Aşkın, bitmeyen rüyasına
Dargınım gidip de dönmeyen yıllara

Dünüm sen yarınım sendin benim
Seveni ben, cefası bendim kaderin
Ağlayandım, sızlayandım senin için
Yok oldun, giden oldun ellerimden

Karanlıktın sen, batan bir güneştin
Çığlıktın dağlarımda, haykırıştın
Çok uzaktan nefessizce yakan
Sulak gözlerimde çorak bir topraktın

Çılgınca giden bir nehrin sularıyla
En deli bir denizdin dalgasıyla
Kalbimde kurduğum son limanımda
Sel oldun, bittim, güneş battığında

Yaşamdan ölüme giden bir yolsun
Yürüsem bitecek, gidecek kalbin
Ağlarım sana, toprağında bedenim
Gittikçe bitiyor, öldürüyor ellerin

Can’ı sefasını tadamadım ben
Aşkımı koynuma alamadım ben
Ellerin yerine tutamadım ben
Şimdi benim değil, ellerinsin sen

Yakar, acıtır, ağlatır
Tutamam ellerinden

Mert Zafer Cansever

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir