Kaldırımları Düşünüyorum

Hani kalbim atar ya seni gördüğüm anlarda
işte o zaman Göz yaşlarım akar dolu dolu
Islanır yanaklarım pembeleşir yavaşça
Kapanır gözlerim dayanamaz göz kapaklarına

Adımlarım değişir yürürken kaldırım kenarlarında
Gözlerim kısık görmez, aklım ise bir karış havada
Ben seni canm, ne zaman görsem böyleyim işte
Heycandan titreyen yüreğimle seninleyim Öylece

Bazen de şaşkın olurum, bakıp dururken etrafıma
Tüm cesaretimi toplar başımı dikerdim semalara
Seni göreceğim anı beklerdim içimdeki heycanla
Gözlerine bakmak ve görmek istediğim zamanlarda

Zavallı ayaklarım çok çekerdi benden, kızardı bazen
Ağrımaya başlardı, sızlatır dı dizlerimi yorgunluğundan
Bir o yana bir bu yana çekiştirilmekten usanmışlardı
Ne çare ki dillenemez di, ben ise farkında bile varmazdım

Şöyle eve girip de ayaklarımı uzattığım anda anlardım
Yürek sıcaklığında, anlayamadığım yorgunluğumu
Hiç pes etmeden yollarını gözlerken ben senin
Aklıma getirdiğim hayallerin ile avuturdum kendimi

Bu nasıl bir sevgi anlayamadığım, hayretle baktığım
Ne gözlerimi kapadığımda hayalin giderdi gözlerimden
Ne de uykuya daldığım zamanlarda çıkardın hayallerimden
Bir çivi gibi saplanıp vurmuştun yüreğimden

Artık içimdeydin, çıkartamadığım tatlı bir duyguydun
Belki, sen de seviyordun, ama ben bilmiyordum
Ne sen tarif edebiliyordun, ne de ben söyleyebiliyordum
Gözlerimi kapatıp sadece kaldırımları düşünüyordum

Mert Zafer Cansever