Menü Kapat

Acıdan Heykeller

Acıdan Heykeller

Söküp atacaksın içinden bittiyse gözlerin
Söküp fırlatacaksın gökyüzüne fırtınasıyla
Bir deprem gibi yıkıcı ve bir gece gibi
Sessizce biteceksin içinde o bilmeden gizlice

Bazen kırmak gerekir daha fazla kırılmamak için
Kırılmamak için acıyı hapsetmek gerekir kendi içine
Saklı kalbinle içten içe kendini yese bile
Dışa vurmadan onurunla çekilmek gerekir bazende

Hayat zor yaşam ise sonsuza küsmüş bu gün
Yollara küsüp çıkıp gidemiyorsun da bu şehirden
Göz göze gelmek istemediğin o kadar çok şey var ki
Vurup uzaklara barışamıyorsun vedaların ile

Acılarla ilişik yaşamak kendi tercihinmiş gibi
Bir yaşam tarzı gibi keyifle gülümsüyor gözlerin
Her ne yana baksan sanki hiç bir şey olmamış gibi
Sana bakan gözleri selamlıyor içindeki nefretin

İçinde kaldıkça orada yaşatmak zorundasın
Çünkü susuz sevgisiz hiç bir şey ayakta kalmıyor
Ama yüreğinde yaşattıkça imkansız sevgini
Bir o kadar da çok acı çekiyor kalbin

Işte böyle kendime anlatıyorum sonra susuyorum
Susup kendi içimde öyle çok düşünüyorum ki
Akımın her defasında kalbime dur demesine karşın
Yüreğim de hiç aldırmıyor ve ben sadece korkuyorum

Bir yolunu bulup söküp atmak gerekir biliyorum
Ama ne kalbime ne de aklıma söz geçirebiliyorum
Acılarla yaşayacağım günleri iple mi çekiyorum
Hah acıdan yapılmış bir heykel gibi dikiliyorum

Ben aslında
Şehrin dört bir yanını sarmış
Acıdan yapılma
Heykelleri selamlıyorum

Mert Zafer Cansever

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir