Menü Kapat

Ağladıkça

Ağladıkça

Gözyaşına ihtiyacı olur mu bir insanın
Oluyor işte
Ağlamak için yalvarıyorsun bazen Allah’a
Öyle bir an gelir ki
Ağlamak için güz tutarsın gülüşlerini
Hani gülmek, gülümsemek mutlu etmez de
Sırf surat asmak için
Nice bahanelere sığınırsın
Ağlarsın gülüşlerin diğer yüzünde
Acımak, acıtmak, kanamak değil aslında
Hiç bir şey yokken bile durduk yere
Ellerini götürürsün ıslak suretine
Yaşını silmek bile güldürür bazen
Ya peki?
Bir insan ağlarken gülebilir mi?
Gülüyor işte
Hani gülerken ağlattığı gibi
Kana biliyorsun hayatın cilvesine
Usulca dokunup yüreğine
Usulca ağlıyorsun içten içe
Aklına gelen küçük bir sözle
Gülümsüyorsun bir anda gözlerine

Ağlamak güzeldir çok şeyi getirir aklına
İlk önce aklın gelir başına
Kıyıda köşede unuttuğun
Ve bir yerlerde bıraktığın soruların
Cevaplarını bulursun gözyaşlarında
Hep gülmek de olmaz ya
Zaten hep gülemiyoruz bu hayatta
Kaderin bize sunduğu en güzel nimetin
Ağlamak olduğunu kabulleniyoruz bu yaşamda
Çünkü hiç ummadığımız bir anda
İhtiyacın olan tek şey gözyaşı oluyor
Hatta bazen ağlayamıyorsun bile
Şöyle göstere göstere haykıramıyorsun
En kötüsü bu ya
İçte içe ağlayıp
İçten içe kendini bitiriyorsun

Bazen de bir umuttur ağlamak
Sevinçtir gözyaşları
Bir tebessüm oluyor ıslak bakışların
Ne güzel değil mi?
İyi günde, kötü günde, hep seninle
En sevdiğin bile
Bu kadar kalamıyor yüreğinde

Kimin aklına gelirdi ki sanki
Mutluluğun, göz pınarlarından geçeceği
Düşünemezdim bile
Kim bile bilirdi ki
Göz kapaklarımdan düşeceğini
Her an aradığımız o gülüşlerin
Gözlerimden gideceğini
Nereden bile bilirdim ki
Bilemezdim elbet
Ağlamadan olmuyormuş meğer
Ağlamadan yaşanmıyormuş
Anladım ki
Ağladıkça gülüyor
Güldükçe de ağlıyormuş insan

Mert Zafer Cansever

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir