Alıştım

Bu hayatta en çok, seni bana alıştıran, zamana güvendim.
Her yanımda olduğunda, aslında olmadığına
Bir sıcaklık bile olsan, her an buz tutacağına inandım

Sensizlikle geçen bu zaman boşluğunda
Her gün kalktığım, sabah bile olsan bana
Yine her gün, batan bir akşam olacağına inandım

Sen benim için, gecelerde kaybolan bir aydınlık gibiydin
Hep yanımdaydın sözde, ama aslında hiç yoktun gözde
Ya sen bana az kalmıştın, Yada ben sende çok kalmıştım

Bazen, varlığına inandığın zamanlarda oldu senin
O Zamanda, ben kandım, ben yandım, sana inandım
İnandıkça, ağladım, ağladıkça, derdime dert kattım

Ağıtlar yaktım, haykırdım, ne gören oldu kara bahtımı
Ne de bir soran oldu, eksilen bir damla göz yaşımı
Sadece sustum, durdum, durdukça ağladım

Ama alışmıştım, her ne geçtiyse aramızda
Unutmasam da seni, zamana güvenip dayanmıştım
Yanımdaymış gibi, hayal etim, hiç yokken hayatımda

Aslında ben, varlığında varmışın gibi davranmaya
Yokluğunda ise, yokmuşun gibi dayanmaya alıştım
Olsan da, olmasan da hayatımda, bu senli dünyamda

Yokluğunda
Yokluğunla
Arkadaş olmaya
Alıştım.

Mert Zafer Cansever