Menü Kapat

Aşk

Aşk

Anladım ki, gidecektin akşam gibi karanlığına
Gidecektin sabahın o ilk doğan aydınlığında
Oysa, gitme diyebilmek miydi aşk
Tutup ellerinden döndürmek miydi ardına
Son damlasına kadar haykırmak mıydı sevdiğini
Oysa yatıya kalan bir acıymışın sen
Bakıp gözlerine ağlamakmış hepsi
Ardına bakmadan gitmekmiş, acıtmakmış sevdiğini

Kırılan düşlerimin kırık dallarıydı geceler
Tutunamadığım bir hayal parçasıydı ağladığım
Giden bir yoldu içimdeki
Yazılmamış şiirlerin yarım kalmış hayallerin
Saklı duvarlarıydı gözlerimdeki yağmurlar
Dışa vuran gülüşlerimin saklı yanıydı gözyaşlarım
Oysa sadece, umuda benzeyen yitik bir şehirmiş hepsi

Gitme diyen yalvaran dillerin
Kopma diye, kolları koparcasına tutan ellerin
Suçu neydi söyle, kaç sene hüküm giymişti öyle
Kaç yıl daha giydirecekti yine
Gitme diye ağlayan o gözlerime

Gidiyorsun yüreğimin şahitliğinde gecelere
Ne zormuş ağlamak kirpiklerimin sessizliğinde
Acıyla kanayan kalbimin son nefesinde
Ne zormuş öyle
Gitme diye tutan şu ellerimi çektiğinde

Anladım ki, aşkı sevmek bir başına kalmakmış
Eninde sonunda yalnızlığı seçmekmiş içinde
Sonu onsuzluk olan günlerin bir tanesine
Bırakıp saklamakmış sevdiğini umut edercesine
Gelmeyeceğini bile bile beklemiş kalbini
İçinden çıkmakmış dünyanın
Çıkıp gitmekmiş yaşadığın hayattan
Hep sen, yine sen, evet sen, diyebilmekmiş aşk
Hiç ama hiç umudunu kaybetmeden
Gizlice gitmekmiş peşinden

O bilmeden, O duymadan, O görmeden
Geçe bilmekmiş içinden

Mert Zafer Cansever

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir