Menü Kapat

Bir Mektup Gibi

Bir Mektup Gibi

İsimsiz bir çağlayandan mı geçer kalbin
Ya onca nehre dökülen neydi sevdiğim
Sağnak bir yağmurun nehir miydi gökyüzü
Gecesi olmayan bir sabah mıydı gül yüzün

Ah neler gizleniyor bir bilsen içimde
Belki maviden bir denizdesin gözlerimde
Öyle güzel ve öyle berrak ki bakışlarım
Göreceksin diye ödüm kopuyor yerli yerimde

Uykusuz kalıyorsam eğer ben gecelerimde
Uykularımda mutluluğu bulamadığım içindir
Onca geceyi sana feda ediyorsam kalbimde
Yanında olmak istediğim içindir belkide

Ama yolar öyle acımasız ki, uzak ve sessiz
Ve öyle katran karasından yapılmış ki
Zemheri bir karanlığın görülmeyen yüzünde
Bir mektup gibi, satır satır yazılıyorsun

Yıldızlar bile küstahça her gece gözlerimde
Sanki benden daha çok yaşayacaklarmış gibi
Konuşup duruyorlar, ya da ben ölüp giderken
Onlar da gülerek, ölümle dans ediyorlar

İsimsiz bir tutkunun tarifini yapıyorum
Öyle istiyorum ki, yollara yeniliyorum
Uzaktan bir dağın, deryasında boğuluyorum
Haykırıyorum ama, duymuyorsun biliyorum

Yollara çağrılıyorum sevgili, gidemiyorum
Ben de acaba senin gibi özleniyormuyum
Bekliyor musun gözlerimi, hiç bilmiyorum
Bitiyorum bitiyorum bitiyorum

Ben hayata değil sevdiğim
Sana yeniliyorum

Mert Zafer Cansever

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir