Menü Kapat

Bir Umuttur Öyküsü

Bir Umuttur Öyküsü

Penceremin sözlüsü özlemidir türküsü
Kokusu ağaçların rüzgarıdır sürgüsü
Açan her baharımda müjdesidir kalbimin
Senle yüce kalbime tesellidir döngüsü

Geçer zaman aylarım habersizdir yıllarım
Kırım kırım dökülür bu sonuncu baharım
Dokunsa da sonuma tükenmez umutlarım
Senle yüce aleme bir ibrettir öyküsü

Sen imkansız dedikçe severim demedim mi
Öyle kaçıp gittikçe yine de gelmedim mi
Simsiyah karanlığa güneşi sermedim mi
Senle yüce dünyama bir umuttur öyküsü

Yolları gezdim senle yolculuğu sonsuzdu
Ellere özenmiştim yakınlığı yokuştu
Delice çok sevmiştim yorgunluğu bir hoştu
Senle yüce sevgime uzunluktur ölçüsü

Kazaklar giyinmiştim sen içimdesin diye
Üşürsün belki dedim kış gelmesin kalbine
Aman nazar değmesin o narin ellerine
Bir bedenim var sana sıcaklıktır örgüsü

Özleminle kalsaydım yine zora gelmezdim
Ölümle sözlenseydin bu dünyayı bilmezdim
En kışı sen olaydın şu yazı getirmezdim
Senle nice mevsimin yıllarıdır öyküsü

Alev oldum yanmıştım bir ateşti aşkımız
Sarhoştu gözlerimde gece uykularımız
Huzur olup yağdılar gerçek duygularımız
Senle yüce dünyama bir umuttur öyküsü

Mert Zafer Cansever

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir