Menü Kapat

İşte Böyle

İşte Böyle

Hayatın bir demi vardı önceleri
Tüm ağırlığında yaşanırdı bütün sevdalar
El ele tutuşmak bile bir hayaldi bazen
Bazen de bir imkansızlıktı geçen yıllar

Aşka dayanmak için önce ölmek gerekirdi
Önce toprağa sonra o’na emanettik biz
Zordu kalpler, deliydi bizim yürekler
Şimdi ise dönme dolap gibi her şey

Yurdum güzel, yaşananlar da öyle
Eskiden yemyeşildi ağaçlar fidanlar
Yollarda yürüdük kenetlenirdik el ele
Şimdi ise hepsini söküp attılar

Önceleri ilgisi vardı çiçeklerin bahara
Zamanında açar, gülerdi hepsi hayata
Ey hayat! Eskiden dört mevsimdi yıllar
Şimdi ise ağlatıyor kısaltıyor ayrılıklar

Eskiden her şey eskiydi yenilenmez di
Bir can severdin, hiç gidemezdi
İçine alır, yürekten severdi
Neydi öyle değişen, kalbimiz miydi

İçimiz bir, dışımız birdi önceleri
Duyulan, görülen, hepsi aynı şeydi
Şimdi kör müyüz biz, yoksa sağır mı
Yoksa değişen tek şey bedenler miydi

Şu hayatta biz mükemmel gibiyiz
Ve çok şey yapıyormuş gibi yaşıyoruz
Aslında hiç bir şey yapmadan
Sadece ölümü bekliyoruz..

Dost diyoruz, sırtından geçiniyoruz
Aşk diyoruz, kalbine ağlıyoruz
Kardeş, abi, abla, hepsi bahane
Anadan başka yar var mıdır bilmiyoruz

İşte böyle, daha doğrusu şimdi böyle
Önceden falan unuttuk gitti hepsini
Şimdi sadece dünlere özenip
Günlere ağlıyoruz ama, yine de aynı

Akıllanmıyoruz

Mert Zafer Cansever

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir