Menü Kapat

Kalbim Kalbine Değdiği An

Kalbim Kalbine Değdiği An

Bir gün uzaktan sessizce ağladığını gördüm senin
Sen hıçkıra hıçkıra, ben ise ıssızca döktüm gözyaşlarımı
Titreyen ellerin vardı hani, benim ise her titrediğinde mahşerlikti kalbim
Sen yarım yarım atardın adımlarını, ben ise hiç tanımadım kaldırımları
Gözlerindeki o küçücük damla, bir isim vermişti içimdeki yağmurlarıma
Sen uyurken özlenir, ben uyurken el ele gezerdik bu şehirde
Adı sendi tüm sokakların, benden soruluyordu tüm caddeler
Geçen zamanda yelkovanla akrep sen ve saniye saniye peşinde ben
Gün oldu yabancı kaldın bana, yeri geldi turist gezdirdim aklımca
Bir şarkı çalardı ansızın, sanki senmişsin gibi dinlerdim sesini
Güldüğünü gördüğüm anda cennete gülümserdim o vakit
Sen kanatlı melekler görürdün, ben de kanatlanmış gözlerini
Sen yüce ateşleri bir nefeste söndürebilecek kadar güçlüyken
Ben dilediğin kadar ateşler yaktım içimde söndür diye
Şu yanıklığım bir kibritin bir kağıda sürtünmesinden değildi
Kalbim kalbine değdiği an ben tutuşmuştum zati.

Mert Zafer Cansever

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir