Menü Kapat

Kime Ne

Kime Ne

Tek bir güldü aslında, bir ömürde istediğim
Sadece sevgindi hasretim, gelmesini beklediğim
Bir gül gibi yüreğime ekmek, oracıkta büyütmek
Gönlüme alıp yaşatmaktı tek gerçeğim

Her şeyin yalan olduğu bu acımasız hayatta
Susuz kaldım, sensiz kaldım, yine sevdim
Ben Seni bir ölüm kadar sevdim, çok sevdim
Çünkü tek bir gerçek vardı, o da ölümdü sevgilim

İşte böyle bir şeydi sana olan sevdam, sonu olmayan
Yüreğimden çıkarmak istemediğim kara sevdam
Duy beni, aşkımın büyüklüğüne inandır kendini
Her şey seninle güzel, acım seninle biter anla beni

Hani en son görüştüğümüz günü hatırlıyor musun
Bir akşam vaktiydi, sen sessiz, ben ise seni izlerdim
Issız bir adanın ortasında kalmış ne yapacağını bilmeyen
Kararsız bir yabancı gibiydin, kendi yolunu gözleyen

Aklın karışık ama hareket halindeydi, gitmeyi düşünen
Yüreğin ise ikiye bölünmüş bir yol ayrımındaydı
Dilin ise susmuş, ne söyleyeceğini bilmeyen bir çocuk gibi
Ama gittin, ansızın, hiç konuşmadan, anlatmadan

Gidişine eş olan, aklınmıy dı, yoksa yüreğin mi
Yoksa, herkesten sakladığın aklındaki başka biri mi
Onu da bilemiyorum, sadece gittin, yüreğimi yaktın
Senli dünyamı ,bir gece de, siyahlara boyattın

Senin adın siyahlar olsun karalara bağlayan
Sen gittin, kördün, görmedin, biri vardı sana ağlayan
Gidişin, ardına bakmadan acımadan, yüreğimi acıtan
Gidişine ağlıyorum, Ey aşk adını siyahtan alan

Dün gece bir rüya gördüm, simsiyah bir evde
Yüzleri saklı üç kişi vardı, bir hanenin içinde
Biri sendin, ben ise hemen duvarın dibinde
Diğeri kim diye sormuyorum, diyeceksin ki

Kime ne.

Mert Zafer Cansever

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir