Menü Kapat

Kıskandıran Bakışlarınla Gel

Kıskandıran Bakışlarınla Gel

Onca yağmurun sırılsıklam dünyasında
Gökyüzünü kıskandıran bakışlarınla gel bana
Solan çiçeklerin en kötü rüyasında
Dağları aşan bir rüzgar gibiyim sana

Bekleniyorsun yar! Uzaktan bir şehirde
İsteniyorsun sıcacık bir yaz kentinde
Üşüten ne varsa hissettiğim mevsimlerde
Hepsine her gün bir güneş doğuyor bu günlerde

Hemen hemen her gün sensizlik vuruyor içime
İçten içe geçen hislerimle özleniyor kalbin
Yalnızlığın dibine kadar vurduğu bu gecede
Bir sabah gibi seni bekliyorum yüreğimde

Gözyaşım kader miydi ağla ağla bitiremediğim
Yoksa kederden bir memleket miydi kaderim
Ellerimde sakladığım inceden terlediklerim
Sessizliğe bürünüyor yar! Karanlık gözlerim

Yazıp yazıp gönderemediğim sevgili mektuplarım
Satır başı gibi her gün sana açılıyor sayfalarım
Biriken sancılarım konuşamadığım kitaplarım
Bir yıl gibi gelip içimden geçen umutlarım

Gel kıskandır hayatı utansın yaşamdan
Gel unutsun kalbin hayır gelmez kalanlardan
Elindeki bir avuç sıcaklıktan
Bir nefes çekiyorum ılık ılık bahtımdan

Kızıldan akşamlara nice baharlar gelmiş
Gonca güller bahçelerde yeşil yeşil çimlerde
Yıllara küsen aylara onca günler kar etmiş
Sen neredesin yar! Gel!

Hayat ölümden bile vazgeçmiş

Mert Zafer Cansever

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir