Menü Kapat

Ölüm Sessizliğinde

Ölüm Sessizliğinde

Ölüm gibi sessizdir benim suskunluğum
Konuşamam duyamam öyle her şeyi
Elimi attığım her yer susar bakışlarımda
Söz veremem öyle yarınlar için
Giderim demem öyle seni kıskandırmak için
Yollar bile ağlarken adımlarımda
Ben gülerim giderken tatlı bir tebessümle
Bakınır ağaçlara denizlere anlatırım seni
Küsmem öyle hayata içimde kurarım şehrimi
Yeni yeni caddeler inşa ederim içimde
Yeni binalarda saklarım kalbimdeki sevgiyi
Bazen de yeni yeni yollar çıkar karşıma
Gözümün ucuyla şöyle bir bakar hepsine
Teğet geçerim yanlarımdan sessizce
Yaşamak için ille de konuşmak gerekmez
Duymak veya görmek de gerekmez
Bazen nefes almak bile yaşamak demektir
Yaşıyormuş gibi de yapabilirim
Ayakta kalarak güçlü de görünebilirim
Denizlerde yüzebilirim yapay sularında
Düşlerini kurduğum ağaçların altında bile
El ele de dolaşabilirim seninle
Hatta seni öpüp koklayabilirim de
İçime çekebilirim seni yavaşça
Özleyebilirim ama seni hiç görmeden
Hasret de giderebilirim iç dünyamda
Çünkü ben ölüme de çok güveniyorum
Çünkü bu dünyada bir gerçek varsa
O da ölümdür bunu çok iyi biliyorum
İşte bu yüzden sustuğumda
Ölüm gibi susuyor konuşamıyorum
İşte ben seni böyle hayal meyal
Senin beni sevdiğini düşünerek sevdim
Bir ölüm sessizliğinde
Seni sensiz yaşayabilceğimi bildiğim için
Ve benim de sende yaşadığımı düşünerek gittim

Mert Zafer Cansever

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir