Menü Kapat

Seni Yazıyorum

Seni Yazıyorum

Dün gece seni yazıyordum, sen uyurken
Her hecem, seninle dolanıyordu sözlerime
Kelimelerim ise sığdıramazken kendini satırlarına
Uzun cümleler ile seni anlatıyordum o gece
Soğuk bir geceydi, içime ise bir haller düşmüştü
Bir anda tüylerimin, diken diken olduğunu hissettim
Meğer ne zormuş, Sevgi ve sevgisizliği aynı anda yazmak
Aynı anda aynı kağıda yazıp, yüreğim ile paylaşmak
Güzel günleri hatırlayıp bir anı olarak anmak
Ne zormuş titreyen ellerimle kağıda kazımak
Sevginin her anı ile mutlu olup gülerken
Defalarca denizlerde boğulmak
Senin olmadığın bir dünyanın havasını solumak
Ne zormuş, aklımda sen varken, nefessiz kalmak,
Öyle zormuş ki, siz bunu gelinde yüreğime sorun
Gelin de, yüreğimden düşen cümlelerin misafiri olun
Nasıl da ağlıyor anlatırken, derdine, kaybettiklerine
Yanıyor, ateş gibi, umutlara meydan okurcasına
Uykum geliyordu arada, kirpiklerim sendeliyordu
Perdeler iniyor, ama inat ediyordum gözlerime
Öyle uykum gelmişti ki anlatamam
Kirpiklerim ağırlığını taşıyamaz hale geldi
Ama Korkuyordum
Kaçıyordum uykularımdan
Seninle beraber rüyalara dalmaya
Öyle korkuyordum ki
Yüreğim ile gözlerim arasında bir savaş başlamıştı sanki
Öyle bir sarmıştı ki içimi kokun, dirhem dirhem
Yana yakıla uykularımdan kaçıyordum bir korkak gibi
Çünkü biliyordum ki, her uykunun ardından bir sabah gelecek
Ve yine sensiz sabahlara uyanacağım
Ve yine sensiz gecelerde seni yazacağım
Çok zor ok
Seni anmak, seni yazmak, sana uyanmak
Öyle bir zor ki
Seni yazan ellerime sorun
Yazdıklarını Yüreğimden alan
Aklıma sorun
Çok zor
Her gece sen varmış gibi
Seni düşünmek, seni hayal etmek
Her an senin için savaş vermek
Aklımı oynatmış bir deli gibi
Her gece seni yazmak
Çok zor
Anlatamam.

Mert Zafer Cansever

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir