Menü Kapat

Söyleyemedim

Söyleyemedim

İnsan yazar da umutlarını bir kağıda
Atabilir mi sonra bir kenara
Ya da delice sevdiğini bile bile
Gidebilir mi yüreğinden uzaklara

İçten içe sevebilir mi hiç konuşmadan
Bir başına çaresiz kalıp da
Yıllarca susarak,
Ayak uydurabilir mi hayata

Dilleri lal, elleri bağlı, gözleri kör

Durabilir mi söylemeden kimseye
Sustuğu her gecenin sabahına kadar
Yaşarken 24 saatlik bir cehennemde
Bile Bile, Zehralır mı aşkını kendine

Ne zormuş
Kendi içinde yaktığın ateşle oynamak
Ne zormuş
Alev alev yangınlarda kavrulmak

Yaşamak seninle söyleyemesem de kimseye
Anlatmak seni kendine, konuşmasam da kendimle
Susmak belkide en büyük çare, desem de
Konuşmak istiyorum delireceğim yoksa bu cehennemde

Ey! Aklıma bir çivi saplanan Zemheri geceler
Ayın en karanlık gölgesinden düşen körpe umutlar
Gökyüzünün sırılsıklam ıslattığı kurumuş bedenim
Siz dinleyin, siz bilin..

Ben susuyorum..
Susmanın bana yakışmadığını bilsem de
Hak edenin üzerin de
Ne kadar güzel duracağını da biliyorum
İşte bu yüzden susuyorum

Çünkü ben hak ediyorum

Hiç göz yaşı dökmeden, hiç belli etmeden kadere
Gidiyorum,

Kimsenin bilip görmediği
Görüp duymadığı
Duyup konuşamadığı
Herkesin sustuğu bir şehre gidiyorum

Söyleyemediklerimi de alıp

Bu kenti terk ediyorum

Mert Zafer Cansever

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir