Menü Kapat

Yalaz Gönlüm

Yalaz Gönlüm

Yalaz gönlümle som ellerde onca elem
Ne gereği vardı kim cevaz eder söyle
Zuhrat olur gidişin gülerler bizlere
Fetret etsem de kalbine içimde saklı
Oysa bir cevahirdin sen şu yüreğimde

Zat-i muhterem eller uzaktan izlerse
Kanma ne olur sonu sindir o sözlerin
Muasır deryasın da bir gemi olsan da
Gül ser gönlüm de adınla yazılıyorsa
Kalbine karavaş bir aşinadır yüreğim

Bedi kalemdir yazdıklarım sana karşı
Bergüzar kalsın istemem içimde sorma
Bir çav duysam pencereme koşar yüreğim
Zerre kadar zenneyi düşünmedi kalbim
Hadi gel yollarımla yükselen kamerim

Bir ulak bekledim şu isli gözlerimde
Alil kaldım kalktım öylece beklerdim
Uyanırdım heyecanla gece bir vaktiyle
Kızıp ağlardım sessizce cidar köşede
Hep sak bekledim aşkımı bekledim ben

Çor etsen de bedenimi yaksan yüreğimi
Bir şıvgın mevsimin de kalsam da sana
Başka bir yare cer etme şu gözlerimi
Tek hamil sensin bana acılı dünyamda
Sarsan şu kollarımı yükselen kamerim

Çeri gönlüm yalazdır acıdır gelesiye
Sende vurma şimdi dönmeyen çaresiyle
Cerh-i sitem de olsam biraz al içine
Seni bekler bir mahkum çelik ellerle
Bir sabi gözüyle baksaydın gözlerime

Şar şar bakarım izine kıyamete kadar
Mani olamaz kimse sonuzlukla doluyum
Ecel dürtse de beni maslup kalsam da
Bilemezsin ki sen sensiz zaten ölüyüm
Yaşamak buysa artık cevapsız görünür

Alım-a kapıldım gidiyorum peşindeyim
Sert bir imbat var bana savruluyorum
Kın bulsam da acılarıma geçer mi acep
Geçer mi dersin gidersem çok uzağına
Bilemiyorum ki hep çaresizliğindeyim

Neden böyle zırvadır serseri gururum
Ne vuslatsın gönlüme ne dokunuşumsun
Tenin tenimden gideli yıllarım vurur
Boyun eğmeyen gönlüm ısrarla seninle
Özlemle hasreti çeke çeke içim kurur

Zeyil olsaydı bile şu ömrüme istemem
Sensiz yazlarımın düşleri bile haram
Öfkeyle beslesem de içimde sensizliğe
İnan bana bi bakışında güllerim açar
Yoksan eğer neylerin gelmiş baharlar

Budun içinde yalnız kalsam da boş ver
Kalbim şeçidir benim cevapsız kalmam
Yaradandan ötürüdür önce mahşeri aşk
Seni önce Rabbime susarak vedia eder
Ama yine bekler yine özlerim kamerim

Ah şu yüksek dağlar acaba neye ağlar
Yeryüzü neden küskün ecele mi bağlar
Onca elem neden di cevahirdin içimde
Ah şu yükselen kamerim yalaz gönlüme
Bir olaydın keşke tay düşeydin içine

Sana münhasır bir aşktır bu gözlerim
Bilseydin sende dururdu şu saatlerim
Zırh giyinmiştim kördüğüm dü yüreğim
Şahit olsun Allah ölümdüm yokluğunda
Soraydın bi toprağa yükselen kamerim

Sen şu yalaz gönlümde dinmeyen duman
İçimde sönmeyen kor ateşlerdeyim ben
Öyle uzak olma bak yazılmış adın var
Aşkınla gönlüme mahşerle kazındı yar

Mert Zafer Cansever

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir