Menü Kapat

Yalnızlığın Yaşandığı Yerdeyim

Yalnızlığın Yaşandığı Yerdeyim

Burada ne bir şimşek çakıyor
Bu dertli başıma
Ne de bir yağmur yağıyor
Bu kurumuş bedenime

Beyazı eksik bir kent bu
Kar bile düşerken bu şehre
Dirhem dirhem eriyor sanki
Aklara hasret sokaklara

Bazen yağmur bile
Kaybediyor kendini
Başlıyor dolu dolu yağmaya
Hedefine kitlenmiş bir kurşun gibi

Başlıyorum ağlamaya
Kimselerin olmadığı
Herkesden uzak bir yerde
Sessizce

Kendimle savaşıyorum sadece
Yüreğim anılarına düşman
Dilim ise geçmişteki sözlerine
Bedenim ise yorgun yıllara

Yüreğim ise bir başka atıyor
Kapanan kapılar ardında
Ne bir sen var içinde, ne bir ben
Kendini kaybetmiş, Bomboş

Benimde herkes gibi bir şehrim
Bir evim ve birde sokaklarım vardı
Bu şehrin sokaklarında yaşayan
Mutlu bir yuvam, ve hayatım vardı

Şimdi ise arandığında bulunamayacak
Köhne Bir yerdeyim
Kör sokaklar içersinde
Görmek istediğinde
Görülmeyecek bir yer

Derin,
Kuytu ve
kalbinin ulaşamayacağı
Bir yer

Yalnızlığın yaşandığı yerdeyimi

Mert Zafer Cansever

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir