Menü Kapat

Beşinci Mevsim

Beşinci Mevsim

Adını anmak kadar zor
Aklımı oynatmak kadar kolaydı aşk

Bir zamanlar gözlerin sözlerimdi benim
Dilimden düşüremediğim bir ahenkti
Bir tadı vardı en azından içtiklerimin
Bir özlemi olurdu geçen saatlerimin
Yarım asırlık aşkla avuturken kendimi
Yelkovan sessizce geçerdi akrebini

Gülüşünle dört mevsim gelirdi içime
Kışını ayrı yazını ayrı yaşardım ben
Sen bir başkaydın be, bambaşkaydın
Senle kötü yağmurda bile ıslanmazdım

İlk ve son baharlar güzel aylardı
Birinde çiçekler açardı aynı sen gibi
Diğerinde yapraklar düşerdi ben gibi
Ve gelirdi zamanla yazınla kış ayları
Biri yokluğunda üşütürdü dağlarıyla
Diğerinde ısınırdım varlığınla

Hep yanıp hep yanılmışım zamanla
Yalanla tanışmıştım bir mucize gibi
Bir işareti yoktu ki ayrılığın adına
Dönüp geriye bakamıyorsun yarına

Beşinci mevsim de bu olmalıydı
sonrası hep yol ayrımlarıydı
Yok artık dercesine vururdu ansızın
Şimdilerde adı ayrılık ayları.

Mert Zafer Cansever

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir