Menü Kapat

Bilme

Bilme

Yüreğimin konuştuğu
En doğru söz sendin
Ama öyle istedim ki, sen gelmedin
Ya bilmedin, ya da görmedin
Ama sen hep sevilendin
Hem de vazgeçilmezdin

Hani hep nokta koyarsın ya aşka
Sonrada hep
Büyük harflerle başlarsın hayata
İşte ben de öyleyim
Hep vazgeçer
Sonra hep yine seni seçerdim

Hep vazgeç dediler
Ama gerçekten seven bir kalbin
Hiç vazgeçemediğini hiç bilmediler

İyiden ve güzelden korkulur mu?
Ben korktum, hemde çok
Öyle iyi bir kalbin vardı ki
Yangına giden türküler gibiydim
Ve öyle güzeldin ki
Bir gün seni
Şu gözlerimden çalacaklar diye
Az göz yaşı dökmedim ben

Söylesene
Kar mı beyaz, aşk mı kara
Yoksa hepsi mi yara
Git desen belki
Gideceğim belki de çok uzaklara
Ama gidersem eğer
Kor gibi hasretin yakacak biliyorum
Ama inan bana, kalıp da özlemek var ya
Çok daha zor, ve
Çok daha ıslak şu yollarda

Bazen öyle özlüyorum ki seni
Şu koskoca şehrin yerini
Değiştiresim geliyor içimden
Caddelerine kapanasım geliyor
Sarılasım geliyor direklerine
Her birisine sen değmişsindir diye
Az hayallerinle boğulmadım ben

Öyle yağdın ki bu gece gözlerime
Gökyüzü ağlarken ben sustum
Duruldum kaldım öylece özleminle
Gel diye, sarıl diye
Ne dualar ettim Rabbime
Sen bilmedin, sen görmedin
Oysa ben, bir gece kalman için
Ne düşlere yattım hasretinle

Yüreğimin dokunduğu en doğru yerdin
Bazen de bir rüzgar gibiydin
Özledim, bekledim, sevdim
Ama sen hiç bilmedin
Rüzgar oldum gittim hiç görmedin

Şimdi sen sevdiğim
Rüzgarı sev ama rüzgar olma
Olursan eğer, uçup gider düşler
Savrulur biter kalbin
Gitme, bitme de, ya da hiç bilme
En iyisi mi sen rüzgarı sevme

Mert Zafer Cansever

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir