Menü Kapat

Bir Fotoğrafın Penceresinden Bakmak

Bir Fotoğrafın Penceresinden Bakmak

Bir fotoğrafın penceresinden bakmak
Şöyle geriye doğru izlemekti özlemin sözlerini
Mesele mektup yazmak değildi aslında
Kapalı kapılar ardında bir cevap beklemek
Ya da bakışlarımın sadeliğine izlerini sürmek
Hepsi bir umut çıkmazıydı belkide
Kusursuzdu ayrılık, uzundu saçların kadar
Hayal meyal hatırladıklarımın bir busesiydi
Küçük bir resimden sana bakmaktı hepsi

Bükecektim dudaklarımı çelikten bile olsa
Bükmeliydim de zaten acısa bile bedenim
Nedeni belliydi aslında geçen yıllarımın
Farkındaydım elbet her gece yattığım acıların
Oysa ben ellerine bile dokunmamıştım
Sarılmamıştım hiç kollarına
Şu hasrete dokunduğum kadar
Yaklaşmamıştım sana

Ara sıra yağmura tutuyorum çerçeveyi
Ağlamayan ne varsa içinde
Hepsine gözyaşlarımı damlatıyorum
Belki biraz sahte olacak ama, olsun
Ben böyle de avunuyorum

Çekilen dertler mi, resimler mi?
Görülen gözler mi, gönüller mi
O yan yana durduğum neydi öyle, kimdi?
Neyin nesiydi şu kağıt parçasına işlenen
Şimdi fotoğrafını çekseler kalbimin
Gelip de kim çizebilirdi içimi

Sen hiç bir kalbin
Gördün mü bakışlarını uzaktan uzağa?
Ben gördüm, an ve an sonsuzluk gibiydi
Sırf bana ait olsun diye, kaybetmemek için
Kendimi kaybetmiştim nice yokluğuna rağmen
İçimde hala sana, bir neden var şimdi
En azından bir cesaret kaldı içimde
O fotoğraflarına bakabilmek için

Mert Zafer Cansever

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir