Menü Kapat

Bir Gece Vakti

Bir Gece Vakti

Yürüyüp giden düşlerimin karanlık sokaklarında
Derin bir sensizliğe, düşmek miydi hayat
Seni üzen ne varsa, hepsini atıp bir kenara
Bir gece vakti seni, uyandırmak mıydı aşk

Ne güzel de anlatıyor kar taneleri
Birbirine zarar vermeden yolda yürümeyi
El ele değmeden, yüreğinden tutarak
Uzaktan bile olsa, sevmek değil miydi sevgi

Kollarındayken bilmezmiş insan kıymetini
O gittiğinde anlarmış, onu nasıl sevdiğini
Kim bilir belkide, bir kelebeğin ömrü kadarız
Ama bir kelebek kadar tutunamadık biz

Anladım ki birini sevmek yetmiyormuş
Birini ölesiye özlemek yetersizmiş bu yaşamda
En zor zamanında yanında olmayınca
Kaybolup gidiyormuş aşk, uzaktan uzağa

Her gelen sevmez elbet
Ama biliyorum ki, her sevende gitmez senden
Herkes bir değil biliyorum sevgili
Çünkü herkes gibi sevmedim ben seni

Çektiğim şu sigaranın umutlarıydın
Ciğerlerime kadar çektiğim sendin içimdeki
Karanlığa yükselen sendin be sevdiğim
Issız bir boşluğa çizmiştim suretini

Ötesi yok, gerisi de
Tek gerçeğimsin sen benim içimde
Belki biraz soluk, biraz da buruk kalbimiz
Olsun, nice sabahlar ektim ben yüreğimize

Yine yarına bıraktım gülmeyi
Yine yarına tebessüm ettirdim geceleri
Yarın için umutlar biriktirdim ömrümden
Bakarsın yarın olur, güneş doğar da,

Gelip de, gülümsetirsin yüreğimi
Bir gece vaktiyle, uyandırmıştım seni

Mert Zafer Cansever

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir