Menü Kapat

Karlı Dağlar

Karlı Dağlar

Şimdi bıraktım gittim o cansız ellerinden
Düştüm be can! Şu yaşlı gözlerimden
Yağmur olup yağmışım yer yüzü gibi ıslanmışım
Deniz gibiyim, batıp batırmışım içimi
Çıkıp gitmişim, yanmışım o nazlı suretinden

Buruk yüreğim, yükselmez göğe kırık bedenimden
İçim almıyor artık, yıkılmış kale’m kaderimden
Can dedim vurmuş, aşk dedim, akmış gözlerimden
Şimdi neylerim neredeyim bilmem
Van dedim, Bağdat’ta bildim çok uzaksın sen

Mecnun’mudur aşk, hakkın ardına savrulan
Hak mıdır sevda, al’mıdır yanaklar
Can’mıdır ağlayan, kan’mıdır kaşları
Yar’mıdır, söyle! / bir tebessümle yakar mı canları

Bazen diyorum, boylu boyunca uzansam toprağa
Çekse içine keşke, koparsa beni senden
İçime attığım ağlayamadığım ne varsa gözlerimde
Yağsa, alsa yüreğimi, yaksa matemini sessizce
Çık artık git dediğim her bir gün için
Gömse beni mahşerin en karanlık gölgesine

Keşke her şey, ölüm kadar kolay
Ölüm gibi hızlı, doğmak kadar mutlu olsa
Oysa hayat zor aşk zor, ayrılık çok zor
Hep, bir serçenin gözyaşlarında yaşam
Yaralı bir güvercinin kanatlarıyla
Acılar bırakılmıştı yollarına

Hangi kapıyı çalsam
Umutlar kaldı geriye, boş odalar
İçeri girdiğim her an penceremdeydi yağmurlar
Suskundu martılar düşen yapraklar
Yanıp ağrıyan yükselen dağlar
Of neydi öyle gitmek bilmeyen karanlıklar

Her yerde yazlar ve baharlar var
Sendeki dağlar neden böyle hep kar
Herkes mutlu ve umutlu bugün
Ah şu karlı dağlar
Neden gözlerim hep sana ağlar

Mert Zafer Cansever

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir