Menü Kapat

Ödedim Yalnızlığı

Ödedim Yalnızlığı

Her gece üzerime, yorgan yaptım aşkını
Gizlice serdim seni, anardım yollarını
Yine seninle sana, kalbine sarılmışım
Binlerce sen olunca, unuttum yalnızlığı

Farklı farklı günlere, yazılmıştı özlemim
Hep içindeydi senle, o kör olan gözlerim
Bakar bakar dururdu, yudumlardı yüreğim
Aylarca seninle sensiz, avuttum yalnızlığı

Cam gibiydi keserdi, geçerdi mevsimiyle
Kan gibi kırmızıyla, alıştım yüreğine
Buz gibi geçerken o, bahar arifesiyle
Yıllarca beni sensiz, bıraktı yalnızlığı

Ben güneşe alındım, sensiz doğarsa diye
Küserdim sabahın bu, erken saatlerine
Yoldaşımdı karanlık, tutunurdum geceye
Gecelerce ışıksız, yakardım yalnızlığı

Toprağa düşerdim ben, o düşü gördüğümde
Uyanıp terli terli, sarılır ellerimle
Şu başımı koyduğum, mis gibi elbisenle
Islanmış bedenime, sarardım yalnızlığı

İsyanım dı yokluğun, yine de üzülmezdim
Yağmur olup kalsaydın, gökyüzüyle küsmezdim
Bir sevgim vardı oysa, ne bedelle sevmişim
Seninle sensizliğe, ödedim yalnızlığı

Mert Zafer Cansever

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir