Menü Kapat

Sen Diye

Sen Diye

Sen uzaktan sevdin
Ben ise uzaktan sevmeni sevdim
Sen uzaktın, yoldun, gelmezdin
Ben ise ömrüm bitene kadar
Seni beklemek için yemin ettim

Ne kadar erken bir saatti kaybetmek için
Ne kadar zor bir gündü uykusuzluğun pençesinde
Her gece ayakta kurduğum düşleri
İçten içe yağdırmak mıydı yüreğime
Bu kadar kolay mıydı gülmek sen gidince
Ah be yüreğim, ben vazgeç dedikçe
Sen neden hala böyle sever
Neden hala böyle saplanırsın gözlerime

Sen gittin sol yanımı sevdim ben
Sen gittin boşalan ellerimi titrettim
Sen gittin, sızımla yaşlandı yüreğim
Gittin işte, öyle veya böyle
Gittin be sevdiğim
Sen gittin ağlayan benliğimi sevdim

Ah be sevdiğim
Seni sevdiğimi bilmeseydim eğer
Şu kalem ağlamazdı bu sayfalara
Şu gözler sel gibi nehir olmazdı
Mutluluk böyle dolu dolu gitmezdi benden
Sen aslında hepsini boşver de
Seni böyle benim gibi ölürcesine
Hiç kimse sevemezdi böyle içten içe

Oysa ben seni sevdiğim zaman
Bu kentte karla karışık acılar vardı
Üşüdüğüm iklimler vardı yıl boyu
Hiç yazım olmadı güneşin alnında
Buz gibi donarcasına giydim hükmünü
Kovarcasına bıraktım yalnızlığı
Ben var ya ben, ne sevmişim be
Sövercesine yakmıştım anıları

Çekilen denizlerin şu son limanında
Aklım artık almıyor bırak diyor
Yüreğim ise sımsıkı sarılmış sana ağlıyor
Sudan şehirler inşa ediyorum akarcasına
Ve sonra seni
Gökyüzüne anlatıyorum susarcasına

Şimdi sen say ki, ben hiç ağlamadım
Hiç özlemedim bu kadar, bağlanmadım
Yanmadım, darılmadım, sitemkar olmadım
Ben sadece gittiğin yolları sevdim
Bir an olsun şüphe duymadan senden
Gelmeyeceğini bile bile
Hep bir umutla seni bekledim
Çünkü beni terk etmeyen
Bir tek o kalmıştı ellerimde
Sen diye hep umutlarımı sevdim

Mert Zafer Cansever

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir