Menü Kapat

Sen Sen Ah Sen

Sen Sen Ah Sen

Sevdin, seveni yazdım içimden gelen bir aşkla
Gittin, yolları kazdım gözlerimdeki yağmurla
Geldin, bir çocuk oldum bir bahar tadıyla
Sevdim ellerini, tuttum bir yaz sıcaklığında

Gözlerin di, beni ilk günde kalbimden vuran
Bakışların dı, bir aşk tadıyla rüzgara savuran
Bir sözün dü, yüreğimdeki acıyla tatlandıran
Sevme desende sevmiştim bir kere, sen bilmeden

Özledim, sen yoktun seni her gece beklerken
İstedim, bir an olsun seni yanımda düşlerken
Hasret dedim, yol dedim, gel dedim, yüreğimdeyken
Şimdi sen bilmesen de, çıkmıştım yollara ağlarken

Aydınım oldun, karanlığımın süslü mateminde
Ellerim oldun, elleri bağlı şu kirli şehirde
Sesim oldun, dilsiz bir kentin sessiz suretinde
Şimdi konuştukça ben ağlıyorum gülen bir yüzle

Bu dünya cennettir bana, içinde sen olunca
Acılar üzmez beni, bir gülüşünde saklanınca
Üşütmez kışlar, onca soğuk içimde nazlanınca
Keskin bir mevsim gibi, gel savur beni yıldızlara

Seni görmek, bir sabah gibi güneşin ışığında
Seni anmak gibi, hayatın geçen her anında
Sensiz bir akşamın, en kör kuyularında
Seni özlemek gibidir aşk, olmadığın her zamanda

Sen, sen ah Sen, sen ne güzel şeysin böyle
Ömrümün geçen bu son baharında

Mert Zafer Cansever

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir