Menü Kapat

Söğüt Gölgesinde

Söğüt Gölgesinde

Bir söğüt gölgesinde beklemek seni sevdiğim
Bilir misin ne zormuş öyle özleyerek sevmek
Sabahlara dek hayal edip seni istemek
Ve ısınmak seninle zemheri bir gecede

Aynı taşı bulup oturmak seninle aynı yerde
Ve aynı ayın, aynı ışığın da beklerken güneşi
Sarılmak bir birbirimize bir dalın altın da baş başa
Bırakmak kendimizi dağa taşa, rüzgarlara

Gece körlüğün de yaşarken seni gökyüzün de
Kimseler görmeden saklanmak seninle
Gizlenmek, nefes olurken kaderimize
Konuşalım seninle gözlerimizle

Kimi zaman da bir ay olmak düşlerimizde
Sen en aydınlık bölgesi güneşin renginde
Ben ise en karanlık gölgesinde bir yetim
Sen ise uzaklarda görmeden sevdiğim

Hangi nehirden bir çağlayan vazgeçer de
Hangi toprak suyuna hasret kalır
Ve ağaçlar büyür de dalına özlem duyarsa
Yüreğim de hasret, dudaklarımda ise adın kalır

Bir söğüt gölgesin de beklemekse hayat
Beklerim

Tüm takvimlerden vazgeçmek ise kader
Vazgeçer

Yine severim

Mert Zafer Cansever

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir