Menü Kapat

Yapayalnız

Yapayalnız

Sen yoktun yapayalnızdım
Dizlerime çöken yalnızlığın nihayetinde
Günleri alınan bir yıldım ben
Aklıma dolanan çaresizliğin ensesinde
Soğuk bir rüzgardı bu kentten gidişin
Vurgundu hayatı donduran ayrılık
Durgundu işittiğim o güzel sözlerin
Sürülmüştüm yolların ıslak tarafına
Kurulmuştum saatlerin karanlık riyasına
Susmuştum varlığın ile yokluğun arasında
Sen yoktun, karanlıktım, yalnızdım
Yoktun sen, yapayalnızdım.

……Kar gibi yağan acıların
……Yaz gibi yanmasına şahit oldum ben
……Can gibi yağan yağmurların
……Cam gibi kırıldığını gördüm ben

Arsızdım doyamadığım sevgine
Hırçındım tutamadığım yüreğine
Kızgındım uzak kaldığım her saniyene
Yalnızdım be sevdiğim
Sen yoktun, her şey bomboş
Ben yine hep yapayalnızdım.

•★•:*´¨`*:•.

Akşama güneş kırgındı
Ya açmazdı, ya da batmazdı karanlığa
Sabahsızdı bukreler simsiyahtı güller
Sarımtırak yaprakların dökülmesiydi geceler
Ah şu gönlüme saplanan ayrıtkan mevsimler
Hep bir sonbahar gibi
Düşüp gitti kalbimden.

……An gibi gelen bir aşkın
……Can gibi gittiğini gördüm ben
……Son kez tattığım bir mutluluğun
……Ay gibi söndüğünü gördüm ben

Şu an gözlerim öyle bir bakış ki
Yıkıp gittiğin bir şehir sanki
Öyle sevip, öyle özlemişim ki seni
Hiç tatmadığın bir duygu gibi
Öyle sarmalanmış ki kalbim sana
Hiç sarılmadığın bir sıcaklık gibi
Hiç bilmediğin bir duyguyla
Yapayalnız bir yılım şimdi.

•★•:*´¨`*:•.

Bir başına sensiz ve kimsesiz
Bir başına yalnız dört duvar arasında
İçimde yalnızlık, dışımda yalnızlık, ıssız
Biraz ıslak, biraz kırgın, kızgınca
Kayıp bir şehrin kör sokaklarında
Soran olursa beni
Beni anlayan bir yerde bir başıma
Yapayalnızım şimdi

Mert Zafer Cansever

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir